Naar de inhoud springen

Allemaal beestjes

Dit verhaal gaat over de magie van beestjes. Als je het echt niet meer weet? Ga naar buiten en kijk wat er gebeurt.

 

Afgelopen week was de avondvierdaagse. Typisch Hollandse folklore. In de warmte. Wandelen. Vier avonden achter elkaar. Laat naar bed. Voor zesjarige zoon T was het de eerste keer. In principe is de tocht vijf kilometer maar kids will be kids en dus spelen ze. Tikkertje van voor naar achter in de rij, door de berm rollen en driftig snoepjes ruilen met hun vriendjes. Door al dat geren dus eerder een dubbel aantal kilometers. Een feest voor de kinderen, een logistieke uitdaging voor mij als moeder. Maar joh, je hebt toch alles over voor je kind. Na avond drie kwam de man met de hamer. Bleekjes en bezweet kwamen ze thuis. Oei, nog snel snel even douchen en pronto naar bed. Maar dat was mijn plan….

Brullend op de bank

Mijn gehaast resulteerde in twee brullende en ruziënde kinderen op de bank. Ik zat hier eerst! Nee, ik! Dat is mijn vaste plek, dat weet je best! Niet waar, ik zit ALTIJD hier! En ik zat er tussenin mijn oren dicht te stoppen. Op zo’n moment is de verleiding groot om te gaan scheidsrechteren, of autoritair de knoop door te hakken: ok, jij hier en jij hier en nu kappen! Of veel te gaan praten: ok, jij wilt dus hier maar jij ook. Hoe kom je erbij dat dit jou vaste plek is? Leg eens uit? Hoewel ik graag het antwoord zou willen weten op die vraag (voor mij was het ook totaal nieuw dat we ineens vaste plekken hebben op de bank) weet ik ook dat het totaal geen zin heeft om er op dat moment op in te gaan. Praten spreekt het hoofd aan. Dat betekent meer wakkerheid, meer prikkels en moeilijk nadenken. Niet handig bij een oververmoeid kind dat gewoon zijn volstrekt niet rationele impulsen volgt.

De reddende rups

Toen kwam de ingeving. Ik sta op. Zeg niks. Loop de tuin in en ga gehurkt zitten bij een plant. Al biddend: laat er please een beestje opzitten. Bingo! Een vette rups. Al gauw hoor ik voetstapjes achter me. Wat doe je mama? Ik: ssssstt…hier slaapt een rups. Als je heel stil bent dan mag je ook even kijken. De rups knabbelde rustig door aan onze plant. Mama, hij slaapt niet, hij eet! Hoor ik mijn dochter verrukt uitroepen. Oooohhh wat mooi. Diepe zucht. Zoonlief komt er ook bij staan. Wat is hij dik he mama. Gaat hij die hele plant opeten? Ja, dat denk ik wel. En zo kabbelde het gesprekje nog even verder. Uiteindelijk zaten we alledrie stilletjes de rups aan te gapen. Opeens zegt J: he, ik ben helemaal niet meer boos. Jij mag wel op mijn plekje hoor. Ach, antwoord mijn zoon: maakt niet uit, jij mag er ook wel hoor. Zullen we dan nu maar aan het voorlezen beginnen?

Weer was ik onder de indruk van de kracht die verwondering heeft. Weer, want dit gebeurt altijd als ze beestjes zien. Op de een of andere manier hebben beestjes dit magische effect op mijn kinderen. Zoals je op de foto’s kunt zien. Helemaal zen kropen ze onder hun laken. Tevreden wierp moeder nog even een laatste blik op haar slapende kroost.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *