Skip to content

Grote spanningen op warme zee

Een schaar, een pot plaksel en een stapel oude kranten. Dat is de samenvatting van onze zondagmiddag. Weer een parel van een spelen zonder speelgoed-activiteit.

Lezen is stom

Aldus onze dochter Jonna. Ze heeft een grondige hekel aan lezen. Of we te maken hebben met een dyslect of met totale desinteresse moet onderzoek nog uitwijzen. Het laatste woord is hier nog niet over gezegd. Maar feit is, ze leest niet en als ze het doet dan slecht. En, ze is bijna negen.

Op zich natuurlijk niets aan de hand. Komt allemaal goed. Zo veel kinderen zijn laatbloeiers. Maar dan kennen jullie haar ouders nog niet. De een is taalvirtuoos. Dat zeg ik niet om te vleien of te overdrijven. Het is gewoon zo. Meneer Geijtenbeek spreekt naast zijn moedertaal nog vier talen vloeiend en nog een stuk of wat basaal. Als hij niet praat, dicht of schrijft dan leest hij. Ondergetekende is een boekenwurm. Een koekoeksjong? Tja.

De ‘aan’ knop

Nou ben ik erg voor leren vanuit een intrinsieke motivatie. Als je iets niet leuk vindt dan gaat het nu eenmaal een stuk moeizamer. Als je het wel leuk vindt, of op zijn minst weet waar je het voor doet, schiet het een stuk meer op. Dan heb je zelfs ouderwets ‘stampen’ er voor over. Maar waar zit nu de aan-knop bij haar?

Vandaag lijk ik er hem gevonden te hebben.

Knip knap zegt de schaar

Ik had een ideetje. Op de grond een stapel kranten, een schaar en een pritstift. Ik Woorden uitknippen. Moet je kijken, met gewoon zomaar wat woorden kun je gedichtjes maken! Zesjarige zoon die nog niet leest (pas na de zomer naar klas 1/groep 3) vond het meteen prachtig. Hij pakte een schaar en knipte er driftig op los. “Ik knip hele lange mama! Of heb je ook korte woordjes nodig?”

Langzaam kwam Jonna ook dichterbij. Wat doen jullie? Mag ik meedoen? Zuchtend: “oh nee he, het gaat over lezen. Ik doe niet mee.” Tobias en ik knipten ondertussen gewoon door.

Een kadootje

Gelukkig is ze dol op spelen dus kon ze het toch niet laten om aan te schuiven en bleek uiteindelijk niet te stoppen. Het smeulende waakvlammetje werd een knetterend kampvuur. De ene na de andere taalcreatie werd opgeplakt. Gaandeweg werden ze steeds langer en beter. En, met steeds moeilijkere woorden. “Ik heb hier het woord va-lu-ta-han-de-la-ren. Geen idee wat het betekent maar ik vind het een mooi woord dus ik plak het op.”

Zie hieronder een greep uit de collectie. Aan het einde van de middag heeft ze een boek ervan gemaakt. Voor papa. Voor vaderdag. Omdat hij zo van gedichtjes houdt.

Met het taalgevoel zit het in ieder geval goed. Het lezen zal dan ook wel op z’n pootjes terecht komen. Ik maak me geen zorgen.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

One Comment

  1. Alies Alies

    Hahaha echt geweldig en ook ontroerend zo’n vaderdagkado 😅

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *