Skip to content

Licht en langzaam

Ik heb een nieuwe isme bedacht: slow feminism. Als ik dan per se een feminist moet zijn, dan maar een die het lekker langzaamaan doet.

Al mijmerend op mijn tuinbank probeer ik de bedenken of ik eigenlijk een feminist ben of niet – en zo ja wat voor een dan. Mijn Facebook-timeline staat regelmatig bol van de posts over vrouwen die dan weer dit, dan weer dat zouden moeten. Vrouwen komen dit of dat te kort. Vrouwen werken te veel of juist veel te weinig. Vrouwen worden onderdrukt door mannen of, te veel vrouwen overal is slecht voor de ontwikkeling van  jongens. En ga zo nog maar even door.

 

Een blog is geen carrière

Voor veel feministen ben ik waarschijnlijk een doorn in het oog: een expres niet werkende bloggende moeder. Nee, een blog is geen carrière! Weet ik. Maar ik kies ervoor en vaar er wel bij.

Mijn jongste is nu ruim vijf maanden oud. Ik ben zo dankbaar dat ik niet de druk hoef te ervaren dat er weer gewerkt moet worden. Ik heb niks tegen werken. Integendeel. Wel heb ik iets tegen haast. Ik heb nu alle tijd om borstvoeding te geven, de daarvoor benodigde extra calorieën naar binnen te werken (in mijn geval twee keer zoveel als ik normaal nodig heb), te herstellen – want zwanger zijn en bevallen is topsport! –, in een ritme te komen (zie ook mijn blog over slapen) en bovenal te genieten, want het is zo weer voorbij.

Het is een fase, het is een fase, het is een fase, repeat

Want dat is het. Een fase. De kriebels komen echt wel weer. Natuurlijk heb ik meer te doen in het leven dan op de bank hangen. Maar voor nu kan ik me er helemaal aan overgeven. Ze zijn echt maar één keer zo klein.

Begrijp me niet verkeerd. Ik snap heel goed dat dit niet voor iedereen haalbaar is. Je kunt tegenwoordig nauwelijks meer een huis kopen, laat staan huren op één inkomen. Ik knijp me in mijn handjes. Ik begrijp het ook heel goed als je tegen de muren oprent en dolgraag weer aan de slag wil omdat je gek wordt van het thuiszitten. Dat heb ik ook gehad. Maar toen wist ik nog niet dat het tijdelijk was. Dat je niet eeuwig met een huilende baby tussen de poepluiers zit, geen volwassen mens spreekt en nooit slaapt. En een seksleven? Wat was dat ook al weer? Been there done that. Achteraf kon ik pas echt goed zien wat een kostbare tijd de babytijd eigenlijk was.

Slow feminism

Mijn zoontje, de kat en ik liggen languit in de schaduw in de tuin. Hij blaast spuugbelletjes en inspecteert zijn tenen. Who needs babyactivitycenters anyway? Maar dat terzijde. Ik mijmer nog even verder. Slow feminism. Ik vind hem leuk.

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *