Skip to content

Huil maar

Het was wat stil de laatste tijd op mijn blog. Er staat een rijtje halfbakken concepten klaar. In notitieboekjes staan wat losse flodders en ’s nachts, als ik een tijdje wakker lig, tik ik in mijn hoofd de meest briljante verhalen die ik ’s ochtends dan allemaal weer vergeten ben.

Geen seks

Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe lastiger het is om weer te beginnen. Alsof het lege scherm dan extra leeg lijkt. Net zoiets als dat je al een tijdje geen seks meer had met elkaar en dat dat begint op te vallen en dat het echt fijn zou zijn om het weer eens te doen maar dat dan het juist langer duurt om elkaar weer te vinden. Of heb ik dat alleen? Het begint met een griepje vervolgens huilende kinderen dan werkstress en ineens vliegen de weken voorbij. Maar nu klaar ermee. Vooruit met de geit, hupsakee en olé.

Het gaat wel over

Over huilende kinderen gesproken. Mijn jongste van één had voor mij onverklaarbare huilbuien. Bij voorkeur ’s avonds en ’s nachts. Dit maken alle ouders natuurlijk van tijd tot tijd mee. Wij dus ook. Een tijdje was ik vrij ontspannen. Ach ja, hoort erbij. Het is nummer drie. Bij één en twee ging het ook vanzelf over. Dus.

Fixen

Maar het ging niet echt over. Ik ging over op stand twee: fixen. Niet dat dat lukt maar dat is dan wel wat ik wil. Het moet stoppen. Ik wil dat mijn kind blij en gelukkig is en dat ik lekker kan slapen. Fair enough toch? Uiteindelijk verschillende strategieën geprobeerd van in slaap wiegen tot overdragen aan mijn man tot voedingspatroon wijzigen. Geen verandering.

Bidden

Op een avond zat ik weer in de slaapkamer op een stoel met hem in mijn armen. Hij huilde ontroostbaar. Ik ben gewend om te bidden dus vroeg ik in mijn hoofd: wat moet ik nu doen? Ik kreeg de ingeving: niks. Het is goed zo, je doet het prima.

Jij mag huilen

Toen klikt het bij mij: hij mag huilen! Het is helemaal oké om even niet gelukkig te zijn. HIJ heeft ergens last van, niet IK. Ik begon hardop tegen hem te praten: Huil maar, dat mag jij. Ik ben er, met mij gaat het goed. Huil maar zoveel je wil. En dat deed hij. Tien minuten op volle sterkte en toen kon ik hem rustig wegleggen. We hebben de hele nacht allebei heerlijk geslapen.

Uiteindelijk bleek een darmparasiet de boosdoener maar deze openbaring pakken ze me niet meer af!

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *